Ik heb het onverklaarbare gevoel dat ik sterk genoeg ben om niet ziek te worden

Camille Goutal kreeg het borstkankergen van haar moeder, parfummaakster Annick Goutal, die de strijd op 53-jarige leeftijd verloor. Vandaag zet Camille in Parijs het parfumbedrijf van haar moeder voort.

“Mama is vrij jong ziek geworden. Ik heb haar meer dan tien jaar zien vechten, maar ze praatte er nooit over alsof het een straf was. Ze wilde geen slachtoffer zijn. Ze reisde, maakte parfums, was actief en verstopte haar ziekte. Ik denk dat ze wilde vermijden dat mensen enkel haar ziekte zouden zien, dat dat beeld het enige zou zijn wat men zich van haar zou herinneren. Mama was niet de enige in onze familie: drie van mijn tantes en mijn grootmoeder leden aan borstkanker en zijn rond hun veertigste gestorven.

De genetische factor weegt zwaar door, want we hebben een mutatie van het BRCA1-gen, waardoor het risico op kanker aanzienlijk groter is. Als je 90 procent kans hebt om kanker te krijgen, ga je anders leven. Ik laat mezelf regelmatig onderzoeken. Nochtans heb ik het onverklaarbare gevoel dat ik sterk genoeg ben om niet ziek te worden. De constante bedreiging bepaalt hoe dan ook mijn visie op het leven. Hoewel ik voortdurend op mijn hoede ben, besef ik wel dat ik nu beter kan relativeren. Ik stel mijn prioriteiten en probeer ten volle van het leven te genieten.

Ik praat met mijn kinderen over de ziekte. Het is geen taboe. Mijn moeder praatte er ook veel over. Ze had het met ons over de ziekte, de behandelingen, maar nooit over haar angsten. Die deelde ze met mijn vader, een psycholoog, ons spaarde ze daarin. Ook ik wil dat mijn kinderen opgroeien in een positieve omgeving. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, zo goed en zo kwaad als het kan.

In de tien jaar dat mijn moeder ziek was, werd ze altijd door haar zussen en vrienden omringd. Zodra ze zich beter voelde, stond ze zelf voor de anderen klaar. Ik ben ervan overtuigd dat ze het net daarom zolang heeft kunnen volhouden. In het ziekenhuis zijn het vaak de mensen die er alleen voor staan, die opgeven. Een glimlach, levensvreugde en een positieve benadering zijn het beste medicijn voor iemand die ziek is. Dat is ook een belangrijke vorm van therapie.

Mama was een sterke vrouw, ook in haar werk. Ze maakte geen parfums om uit te blinken of bekend te worden. Integendeel. Al wat telde, was zichzelf ten volle ontplooien. Van de modegrillen trok ze zich niets aan, ze hield vast aan haar overtuigingen. Ook ik werk zo, samen met Isabelle, die ook al mama’s assistente was. Gelukkig werken we voor een groep die het creatieve potentieel van onze vrijheid inziet.

Ik maak in alle vrijheid parfums die een moment uit mijn leven beschrijven, die me onderdompelen in periodes die me doen dromen. Het is waar dat in elk parfum nostalgie schuilt. Nochtans probeer ik mama met mijn creaties niet tot leven te roepen. Dat zou ze niet willen. Ze heeft me geleerd om vrij en zelfstandig te zijn. Ik ben wie ik ben.”